غمگین تو ام

غمگین توام درد تو دانم

                          رنجی که تو داری همه دارم

                                                        در سوک پدر سخت عزادار و غمینی

                                                                                      من نیز ز رنج تو بسی غمزده زارم

من مست بودم

 من مست بودم عقل را باور نکردم

دیوانه بودم عشق را باور نکردم

همباده بودم با تو و سرمست چشمت

من زخم تیر غمزه ات باور نکردم

پرسشی سخت و عجیب

پرسشی سخت و عجیب 

دلم از من پرسید

و از آن سخت تر

آن مات جوابی است که چشمم به تو داد

و عجب گوش تو از این گنگ کلام

چه صدایی ؟چه جوابی ؟ چه شنید؟

که تو را مست ومرا مست وهوایی تر کرد

من خودم نشنیدم

دل من با توچه گفت؟

یا دلت با من دیوانه چه گفت؟

 که مرا راهی بیراهه نمود

و تو را خانه نشین دل مخروبه من کرد عجب

پرسشی سخت و عجیب دل من از تو شنید

گرچه   نشنید گوش من و تو  آن حرف

لیک دل داد به تو دل صد دل

و دلت نیز دلم با خود برد

 به کجا می رود این دل بی من

به کجا میشود این بی سر

پرسشی سخت و عجیب

دلم از من می کرد

تو از این میکده جامی خوردی

که چنین مست شدی بی سر و عقل

 ومن از خویش ندانستم هیچ

جه جوابی دادم

که تو را سخت هوایی کردم

 

 

 

از من مگیر

 از من مگیر رویای  شیرین شبم را

از من مگیر لبخندزیبای لبم را

 گرمای بودن می دمد از بوسه هایت

از من مگیر  بوسه پر تاب و پرتبم را

 

بی وفا

 لعل لبت با من دگر نجوا  ندارد

آغوش گرمت با تنم دعوا ندارد

از دور چون می بینمت با ناز و رعنا

دیگر نمی رقصد دلم چون  نا ندارد