انچه همه چیز را کهنه می کند یعنی گذشت زمان عشق و صمیمیت و مهرورزی و علاتقه متقابل من و مای دیرم را هر روز تازه تر و عمیق تر و شاداب تر و خاطره انگیزتر می سازد
هر روز تجربه ای جدید و خاطره ای بیاد ماندنی تر
اگر چه همه خاطرات شیرین ست 
عشق ما مستدام باد
این بار اینستاگرام جای فیس بوک رو گرفته.همانطور که فیس بوک جای وبلاگ رو گرفت....اما من همچنان دلبسته وبلاگمون هستم.
زرزور رشد کرد و رشد کرد.احساس ما هم عمیق و عمیق تر شد.احساسی که با صبوری و مهربونی تو ثبات و دوام یافت.
وگرنه من به تنهایی قادر نبودم این نخ و رشته رو تا اینجا بکشانم.
قلب زرزو همچنان می تپد.دوست دارم جنس این تپش همیشه از شادی، شور، هیجان و احساس خوب باشه.
نمی خوام این تپش ها ناشی از ضعف عضله قلب باشد.
خوب می دونی که چی می خوام بگم.مراقب خودت باش مای دیر شجاع و نترس و ریسک پذیر من.
بهترین دوران برای زرزور بود. و از اول مهر زرزور هم به مقطع راهنمایی یا متوسطه اول می رود.عجب تصادفی
برای مای دیر خودم آرزوی سلامتی می کنم.
سلام
باز هم گذشت زمان!!!!! روزها خیلی سریع می گذرند!!!!!!!!!! و تنها نکته مثبت این گذشت زمان عمیق تر شدن رابطه من و مای دیر است.چه چیزها که ازش یاد نگرفتم!!!!! مهربونی،صبوری،همدلی با اطرافیان، اجتماعی بودن،و مهمتر از همه شیوه عشق ورزیدن!!! نزدیکیدبا برخی آدم ها ، اگر انسان خوششانس باشد، مهبتی خواهد بود در زندگی و من یکی از این افراد خوش شانس بودم که با تو آشنا شدم.
آشنایی با تو به من تعادل بخشید و آرامش. و شور و هیجان جوانی ام رو جهت بخشید به سمت پیشرفت.چون وقتی انسان آرام باشد و قلبش مالامال از یک عشق دو طرفه، مغزش هم بهتر کار خواهد کرد.
ممنون بابت همه چیز
هر چند که دیگه برام شعر نمیگی
برایت آرزوی سلامتی،سلامتی ، و سلامتی دارم اونلی مای بست دیر فرند مهربون و عبودی جانم.بوووووووس
شب یلداست گویی روز تا شب
چو شب شد باز گفتی وقت دیگر
مگر واریز رایانه ست این لب
٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬
وعده دادی بوسه گرمی دهی
یک بغل پرهیز یا شرمم دهی
شرم آمد بوسه رفت و آن بغل
کاش جایش سیلی نرمی دهی
٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬
تنت را بر تنم می مالم امشب
شب آمد امدی با ناز و رقصان
تو بودی بارش عرفانم امشب
ای کاش تو را نمی بوسیدم
یا ان شب نحس و بد یمن و عجیب
آغوش تو دیوانه نمی خوابیدم
خیلی وقته حواسم به بچه مون ، زرزور نیست.
حسابی گرفتار درس و مشق هستم.البته کنارش کلی هم خوش می گذره.خصوصا زمانی که با مای دیر هستم.بهترین خاطره برای من اون روزیه که باهم رفتیم یه کافه نزدیک چهاراه ولیعصر و بعدش بازار موبایل و کامپیوتر .... به ویژه خوردن شاه توت و آب زرشک....ممنون بابت همه چیز مای دیر.
یاد کن از مهر وفا یاد کن
یاد کن از نامه پر نقش عشق
از دل وقلوه و جگر یاد کن
از چت هر روز تو و میل ها
از مسج صبح و سحر یاد کن
تا ندهی بوسه نخوابی شبی
از لب و از بوسه وتب یاد کن
تیر کشیدی ودل خون چکان
از پر پروانه و دل یاد کن
گفت زبان تو سخن ها همی
زان همه افکار یکی یاد کن
کاین دل من با تو یکی عهد بست
زان فسم و عهد یکی یاد کن
همچو مجنون شده ام
مست و مبهوت دو چشمش شده ام
وه چه دلخون شده ام
عاشق دختر پریون شده ام
وه چه بی جون شده ام
سست و لرزان و کمر کج شده ام
و چه کم خون شده ام
جگر م سوخته و طالب شیرین شده ام
وه چه زخمی شده ام
بگیره.
مای دیرم بدان که باعث خوشبختی ، دلگرمی و آرامش من هستی .دوستتت دارم.... خیلییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی. این روزها را هیچ وقت فراموش نمی کنم. چون در حال گذراندن لحظات ناب و لذت بخشی هستم.
بر لب عطشان من
همچون نسیم
گونه هایت نرم اما
در خیالم
همچو باران بر کویر
من در آغوش توام همچون اسیر
لیک در اوج رهایی چون عقابم
لحظه های ناب مستی
چون در آغوش نشستی
یادم آمد با تو من مست نگاهم
بوسه ات جام شرابم
من در آغوشت حبابم
دامنت باغ بهشتم
کشته چشم و نگاهت
منو از من نرنجونم
از این دنیا نترسونم
تمام دلخوشی هامو
به آغوش تو مدیونم
اگه دلسوخته ای عاشق
مثل برگی نسوزونم
منو دریاب که دلتنگم
مدارا کن که ویرونم
نیاد روزی که کم باشم
از این دو سایه رو دیوار
به این زودی نگو دیره
منو دست خدا نسپار
یه جایی توی قلبت هست
که روزی خونه من بود
به این زودی نگو دیره
به این زودی نگو بدرود
پر از احساس آزادی
نشسته کنج زندونم
یه بغض کهنه ای انگار
میان ابر و بارونم
وجودم بی تو یخ بسته
بتاب سردم ، زمستونم
منو مثل همون روزها
با آغوشت بپوشونم
مگر از بوسه سیری بی بهانه؟
به تو گفتم که پیرم دیگر افسوس
ندارم حس یک بوسه شبانه
به من گفتی ز پیران دود خیزد
اسیر تجربه گردد زمانه
به تو گفتم مزن چنگی به زلفم
نگیرد زلف پیران رنگ و شانه
دوستت درارم .دوستت دارم چون تمام عشق های دنیا به رودهای مختلفی می مانند که به یک دریاچه می ریزند، به هم می رسند و عشقی یگانه می شوند که باران می شود و زمین را برکت می بخشد.
دوستت دارم، مثل روی که شرایط مناسب را برای شکوفایی درخت ها و بوته ها و گل ها در کرانه اش فراهم می کند.دوستت دارم ، مثل رودی که به تشنگان آب می دهد و مردمان را به هر جا بخواهند، می برد.
منبع : کتاب الف پائلو کوئیلو
برخی در این ماه فقط تشنگی و گرسنگی را می چشند و برخی هم ظاهری از آن را درک می کنند
این ماه ماه تمرین خود کنترلی ارادی است
این ماه ماه تقویت اراده و خود پنداری مثبت است
این ماه را باید تمرین بایدها و نباید ها نامید
چقدر بخوریم و بیاشامیم؟
چقدر در دایره خواب و خورد و کار و خانه و آشپزخانه اسیر باشیم
الان هم که روزه ایم بیحال گوشه ای افتاده ایم
روزه این نیست عزیزم
روزه را باید از روزه داری آموخت که ضمن تلاش بیشتر در معرض صبری عظیم است
روزه داری را به همه عزیزان روزه دار تبریک می گویم
مخصوصا به مای دیرم که در سفر است و زیارت
زیارت قبول مای دیر بیاد ما هم باشید باشه؟ نوبتمن؟
برد یارم با وفایم را سفر
چه سرد هستند این روز های تابستانی من!!!!
در حال خواندن کتاب رمان ده جلدی کلیدر ( محمود دولت آبادی) هستم.دیشب به جلد هفت رسیدم.اواسط تیرماه خواندنش را شروع کردم.بدجوری رفتم در بحر داستان!!!
****مگه اینکه من آپدیت کنم زرزور را.تو که به این بچه توجه نمی کنی دیگه.سرت جای دیگه ای گرمه.میکشمت.حسود شده ام این روزها.
عشقت را می پذیرم و عشق خودم را نثارت می کنم.نه عشق زنی به مرد ، که عشقی بی نام و بی توجیه، مثل رودی که نمی تواند توجیه کند چرا در مسیری مشخص جاری است، و صرفاً پیش می رود.عشقی که نه چیزی می خواهد و نه در ازایش چیزی می دهد؛ فقط هست.من هرگز مال تو نخواهم بود و تو هرگز مال من؛ اما می توانم صادقانه بگویم دوستت دارم، دوستت دارم ، دوستت دارم.
روزت مبارک مای دیر، دوستت دارم
به لبت نافه آهو
تویی آن نرگش خوش بو
تو بگو خانه من کو؟
نه سواری نه پیاده
چو بهاری پاک و ساده
نشکن جام شرابم
منم آن جام و تو باده؟
آتشی خاست ز لبها روز شد ظلمت شب
فاش شد راز من و عشق مرا رسوا ساخت
غمزه چشم تو آتش شد و تب
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
دل نداست که صید تو و در دام تو بود
چه کمندی ست لبانت که مرا عقل ربود
گر نیایی یه برم امشب و شب های دگر
این همه دام که گسترده چه سود
**********************************************************
هنگام درنگ است
آراسته گل زلف ودو ابرو
این صبح قشنگ است
بلبل به ترنم به ترانه
معشوقه به چنگ است
ازبرگ رخش شرم روان است
این وصل نه ننگ است
برخیز و غزل خوان به سپیده
این خواب شرنگ است
صدبوسه بزن بر لب لعلش
این بوسه مرگ است
صفای من
خیال ترک من داری نمیدانم
سرای دیگری داری نمیدانم
شبی هم خواب اغیاری نمیدانم
ولی می دانم ای شیرین سخن در روزهای پیش
تو را با من وفایی بود و عهدی درشبی شیرین
به نام من
تو را بامن حدیثی بود و نجوایی
مراپیش تو قربی بود و ماوایی
چه شد ای مهربان پیشتر
قلبت شده سنگی برای من
سخن از هجر می گویی
و از مرگ وفا و عهد می گویی
مرا نیرنگ می خوانی
صفای دیدگان من
منم تشنه
تو چون آبی
من خسته
تو چون خوابی
اگر خوابم تو بیداری
چو بیدارم تو در خوابی
تویی رویای خواب من
کویر تشنه لوتم
زمین خسته و سوتم
درخت فصل پاییزم
نمی باری چرا برمن
بهارین ابر پر جوشم
دل به که داده ای کنون
که ز دل خویش برده ای
هوش و قرار و یاد من
من به کسی نگفته ام
هجر و فراق و رنج خود
گونه زرد و اشک من
گفته زبان حال من
تیغ زدی به قلب من
دو من نمک به زخم من
ای بت عاشق کش من
کی بدهی دوای من؟
جان بدهی چون بکشی
آب حیات سحری
تشنه لبم بر لب تو
جان ندهی به جان من؟
مست شدی جام شدم
زلف شدی شانه شدم
چشم شدم نگارمن
کی بشوی نگاه من؟
خواب و خیال وسخنم
روز و شبم با تو منم
ای دل بی قرار من
پس ندهی قرار من؟
آواره شدم من
ز هجر رخسارت
دیوانه شدم من
به بند زلف تو
در بند و پریشانم
نگار مه رویان
بی تو چه چه پریشانم
با بت عیار شدم
غمزه زدم چشم شدم
شهره اغیار شدم
عاشق دیوانه شدم
شمع بدم عاشق پروانه شدم
بال و پرش سوخته ام
خود پر پروانه شدم
جامه دریدم زجنون
جامه پر وصله شدم
جان به جنون باخته ام
خانه ویرانه شدم
جمره به جانم زده ای
هیمه جانت شده ام
از شرر گدازه ات
پر شرر و جمره شدم
تیغ به جانم زده ای
زخم زبانم زده ای
عاشق اخمت شده ام
ورد زبانت چو شدم
ورد زبانم شده ای
قاتل جانم شده ای
ای مه عیار سخن
سحر زبانم شده ای
ساحر آواره شدم
روز يكشنبه ،يعني شبش ،۲۵ دي ماه ۱۳۹۰ را نبايد فراموش كني.ميكشمت اگه يادت بره.
شديدا عجله داشتم اما راه بند آمده بود و خيابان ترافيك شديد داشت.حدس زدم باز تصادف شده باشد ......... نه تصادف نبود .آمبولانس بهشت آباد بود و تعدادي ماشين كه متوفي را همراهي مي كردند...... ديگر عجله ندارم....
قبلا معني مردن را درك نكرده بودم!!! نمي فهميدم وقتي يكي فوت مي كند يعني چي؟!!!! هيچ حسي نداشتم نسبت به اين مقوله. اما الان با ديدن هر تابوت و مراسمي مي فهمم عزدار در چه حالي است!!! چرا فكر مي كردم پدرم فناناپذير است؟!! خيال مي كردم هميشه هست و خواهد ماند.....حتي وقتي مريض بود و توان حركت نداشت ،وجودش برايم اطمينان بخش و آرامش بخش بود.باورم نمي شد رفتني است ........ اگر مي دانستم كه شب آخر تنهايش نمي گذاشتم.اصلا حتي يك ثانيه به فكرم نرسيده بود صبح آن شب از دنيا برود.لحظه مرگ تنها بود.........
اين موضوع مدتهاست كه داره داغونم مي كنه.
مو یت پریشان سینه ها همچون پر ناز
دستی زدم بر سینه و لب بر لب لعل
گرم لبت می گفت با من قصه و راز
گفتم چه جای قصه و حرف و حدیث است
با من بیا این لحظه را در اوج پرواز
مست حدیث عشق بودی و دو چشمت
می خواند آواز خوشی با چهره ای باز
به نام خدای عشق