دیری ست که مهمان وبم  مریم شد

از اهل جنوب بر دلم مهمان  شد

خوش ذوق وادب  زبان دان فرنگ

گویا  به حسد زمن گریزا ن شد

با شکلک خنده و تبسم و شاخه گل

یار وب زرزور و همراز ما شد