زرزور

یا بمانم غمزده در گوشه ای

باز حیران مانده ام بی اختیار 

در عجب از کار سخت روزگار 

مانده حیران دخترک در پیش در

ساک در دست  و پدر در پشت سر

گفت دختر را چرا استاده ای

 جسم و جان را بی جهت غم داده ای

لاجرم دختر درون کوپه رفت

با سلامی سرد نزد پیر رفت

چون که بنشست و پدر آمد همی

پیر در  ذهن پدر آمد دمی

گفت گویی می شناسم من تو را

ازجوانی  با تو دارم  ماجرا

در کلاس مدرسه بودیم ما

همکلاس و یار هم بودیم ما

 گفت من بودم کنارت در کلاس

برد  از ما زندگی حال و حواس

خاطرات پیر  زنده شد  چو دید

همکلاس خویش را بی وعده دید

 صحبت از ماضی شد و عهد شباب

از گذشت عمر چون   آب و سراب

یاد شد از دوستان در آن زمان

از امید و خواهش و بیم  زمان

آرزو گاهی سراب  زندگی ست

گاه خواهش ها چو آب زندگی ست

زندگی  گاهی سرای بیم  هاست

گاه هم چون صبح زیبا و رهاست

گاه شادی بر لب و دل می دمد

گاه حنده از لب و دل می رمد

دوستی یعنی  زبان و دل یکی

همدلی همرنگی و باهم یکی

دوستان عهد دیرین در صفا

چون زلال آب در عهد و وفا

دوستی اکنون شده بر آب و رنگ

لاجرم پایان آن باشد به ننگ

دوستان مصلحت جو در سراب

هر کسی نفعی بجوید زین حباب

از سراب نفع و سود و منفعت

کا ر دنیا دوستان  بر مصلحت

لیک عشق و دوستی برنفع نیست

خود فراموشی دوای  دوستی ست

دوست خود را می کند قربان دوست

چون گلستان ست آتش چون ز اوست

دخترک می دید عشق آن دو را

دوستی و مهر و شرح ماجرا

ماجرای دوستی در عهد دیر

کودکی با عشق هم تا عهد پیر

مانده چون گوید جواب عشق را؟

فاش گوید ماجرای عشق را؟

با پدر گوید  زپیر و کار او؟

از اداره  منشی و جریان او؟

مانده شرمنده  زخود و زکار دل

ازپدر و از پیر  گشته او خحل

 باز دخترک بر سر دو راهی بنده خدا حالا چکار کند راهنمایی کنید لطفا

ادامه دارد