نمیدانم که بیدارم

                       که می گوید که بیدارم

                                                      شبی تار و سیاهی سخت در کار است

تو می گویی که بیداری؟

                                      دروغی سخت    می گویی

                                                                       تو هم خوابی

                                                                          بسان  من که چشمم سخت در خواب است

به چشمم آب زد مادر

                                   مگر  چشمم شود بیدار

                                                  به صورت می زد سیلی

                                                                                پدر این نازنین بیدار گر اما

                                                                                                    من و تو باز هم خوابیم

                                                                                                   جهانی چشم در خواب است

 نه آبی سرد  بر چشمی

                            نه سیلی سخت بز چهره

                                                  نه فریاد دلی خسته

                                                                نه مشت محکمی بر در

                                                                           نه زنگ کاروان در کار

                                                                                          که چشم ساربان خواب است

 کدامین چشم بیدار است

                                در این  عصر غبار الود

                                                           در این صبح مه آلود شبیه شب

                                                                                  غروبی  شبه شب در پیش

                                                                                          و چشم خلق هم خواب است