زرزور

 هیچ مکن بر دل پیران جفا

گرچه به طنازی دل شهره ای

خنده مکن بر دل ریش از جفا

ساز مکن ساز جدایی ز پیر

سوی دل شیشه من سنگ پرانی چرا؟

طعنه مزن  تلح مکن خنده خود را شبی

بر سر اعدام دلم شعر سرایی چرا؟