گفتم  که تو را به گاه صبح گاهان

صد بوسه زنم چو تشنه مردان

چو ن زلف تو را دیدم و چشمان خمارت

بی هوش شدم  ز خال  و صد پریشان

چون غمزه زدی فتاده بودم

دردام تو و سیاه چشمان

زد تیر بلا به جسم و جانم

صد زخم زابروان خوبان

نی بوسه زدم نه بوسه دادی

این است جزای عشق مردان